18 juli 2018
Delta Cycling

In het spoor van Justin Timmermans

Het is na weken van zomerse hitte de zoveelste warme dag van het jaar. Justin Timmermans komt aanrijden in een Ford stationwagen bij het afgesproken rendez-vous point: station Wijhe.

"Het is niet mijn auto, maar ik ben de enige thuis die er in rijdt," klinkt het als hij de deur open doet en zijn zonnebril afzet. "En ik hoef alleen de brandstof te betalen. Hoe relaxt is dat?"

Timmermans sr.

De grijze Ford staat op naam van vader Roelof Timmermans. Dit voorjaar ging hij op zijn 50-jarige verjaardag met pensioen. Zijn broer nam de aandelen in het hardglasbedrijf uit Hardenberg over en Roelof ging doen wat hij misschien wel het liefste doet: zijn zoon volgen op zijn wieleravontuur.

Met de voltallige ploeg van Delta Cycling Rotterdam waren we getuige van het verjaardags- en pensioensfeestje tijdens een teamweekend in Hardenberg dat de familie Timmermans had gefaciliteerd. Van de kinderen kreeg hun kersvers gepensioneerde vader op de grote feestavond een duo opblaaspoppen, zodat hij "zijn zeeën aan extra vrije tijd op een aangename manier kon besteden".

Het plaatsje Wijhe aan de noordrand van de Veluwe is een prima uitvalsbasis voor een lange duurtraining. De schaduw van de talloze bomen biedt enige verkoeling tegen de nietsontziende zon.

Op een kilometer of acht van het treinstation in Wijhe ligt het Epe, waar de route van de training begint. Om er te komen moet eerst met een pontje de IJssel worden overgestoken. Voor een euro zet de schipper je met een welgemeende glimlach aan de overkant af. "Ik zet mijn Strava pas aan de overkant aan hoor, anders beginnen we wel met een heel laag gemiddelde," lacht Timmermans.

Ontspanning na inspanning

Het is voor Justin Timmermans de tweede rit sinds een rustperiode. "Na de eerste seizoenshelft ging ik er even een paar dagen tussenuit met mijn vriendin. Even iets anders doen. Een biertje drinken en wat ontspannen," legt hij uit. "Af en toe heb je zo'n rustperiode echt wel nodig. Ik kwam uit een behoorlijk zwaar blok met koersen en had eind juni alles gezet op het NK Wielrennen."

Op het NK Wielrennen U23 liet Timmermans, net als zijn Delta Cycling ploegmaten een goede indruk achter. Bij het ingaan van de finale zat hij met al zijn ploegmaats die nog in koers waren in de voorste, uitgedunde groep. "Dat was goed. Van daaruit sprong ik vijf keer achter Julius van den Berg (de latere winnaar, red.) aan. De zesde en uiteindelijk beslissende keer lukte het me niet," vertelt de belofte over het NK in Hoogerheide. "Op dat moment ben ik boos op mezelf en de ploeg, omdat het ons niet lukte om mee te zitten. Julius mag natuurlijk nooit alleen wegrijden."

Terugkijkend weet Timmermans dat die boosheid in koers hem niet veel opleverde. "Dat is wat ik misschien nog wel moet leren. Door in die teleurstelling te blijven hangen verspil ik onnodig energie en gooi ik misschien wel een derde plaats weg. Volgende keer moet ik na de koers boos worden," knipoogt hij, wetende dat er een grote kern van waarheid in zijn grap zit.

Val zonder erg

Inmiddels fietsen we over smalle paadjes steeds verder richting het hart van de Veluwe. "Normaal gesproken spring ik altijd al voor achten op de fiets op zo'n warme dag. Gisteren bijvoorbeeld was het tot half twaalf lekker om te fietsen. Daarna wordt het eigenlijk te warm," weet Timmermans.
De zon was op zondag echter niet het grootste te overkomen obstakel. "We fietsten een rondje. Wim Kleiman en ik," begint hij. "Op een gegeven moment komen we bij een soortgelijk kruispunt als hier." Justin Timmermans doelt op de kruising waar we op af stevenen. Midden in het Veluwebosch kruist een smal betonpad de hoofdweg. Hij wijst naar rechts. "Van rechts kwam een scooter en wij konden niet meer remmen. Het lullige is nog dat de scooter voorrang had. Vervolgens lagen we samen op het asfalt." Het verklaart de wonden op de rechterelleboog en rechterknie van de Hardenberger. "

"Bij mij valt het uiteindelijk wel mee," stelt Timmermans gerust. "Kleiman lag wel helemaal in de kreukels en hij moet volgende week naar Qinghai Lake (een 2.HC-rittenkoers in China, red.) waar hij bij wijze van spreken zijn jaarsalaris bij elkaar fietst."

Training van de dag

Verderop op de route doemen de eerste hoogtemeters op. Het glooiende Veluwelandschap is een kolfje naar de hand van Justin Timmermans. "Oja," roept hij ineens als we op opnieuw een opvallend rustige weg fietsen. "Ik moet straks na een uur vier keer de brommer aanzetten. Vier blokken van een kwartier D2."

Na een uur is het inderdaad zover. "Nu!" roept hij en de vermogenscijfers op de Wahoo-fietscomputer schieten naar de 330 Watt en komen daar de vijftien minunten die volgen niet meer onder.

Na het kwartier is het tijd voor een tussenblok van 15 minuten met een wat comfortabeler wattage: 200 Watt. Ook dan komt de snelheid nooit onder de 35 kilometer per uur.

"We gaan snel thuis zijn," concludeert Justin. "Op het trainingsschema van Jelle (de trainer van Delta Cycling Rotterdam en derhalve van Justin Timmermans, red.) staat voor vandaag vier uur, maar als we zo doorgaan zijn we met drieënhalf uur weer terug."

Vrijheid

De snelheden worden niet minder, maar Timmermans is niet bang om te weinig te trainen. "Soms moet Jelle me nog wel een beetje remmen, als ik meer wil doen of denk te kunnen dan dat er op het schema staat. Toch ken ik inmiddels mijn eigen lichaam goed en weet ik wat ik aankan en niet."

"Van Jelle krijg ik ook behoorlijk veel vrijheid over hoe ik mijn trainingen inricht. Ik mag bijvoorbeeld die blokjes zoals vandaag ook opdelen in drieën en van het middelste blokje een cadans- of krachtblokje maken. Dat maakt de training voor mij ook leuker."

Klik

De goede verstandhouding tussen trainer en pupil blijft binnen de ploeg niet onopgemerkt. "Afgelopen week moest ik naar Robic in Amsterdam voor een evaluatie gesprek over mijn persoonlijk ontwikkelings plan (POP, red.). Dat doen we standaard aan het begin van het seizoen, halverwege en aan het eind," geeft Timmermans een inkijkje.

"In dat gesprek lieten Jelle en Jim (van den Berg, teammanager van Delta Cycling Rotterdam, red.) weten heel blij te zijn dat het zo goed klikt tussen mij en de staf. Dat is wederzijds," lacht hij. "We hopen daarom allebei van harte dat we volgend jaar met elkaar verder kunnen gaan."

Relive 'De brandende parel van de Veluwe. Een dagje in het spoor van Justin Timmermans.'

Ineens demarreert Timmermans. Bijna verdwijnt hij aan de horizon. Een blik op de klok geeft aan dat het volgende 'boor'kwartier is aangebroken. Deze sessie leidt over gravelpaden en smalle singletracks, een welkome afwisseling waar de jongeman uit Overijssel zichtbaar van geniet. Door wat oponthoud op de paden, waar het zand door de aanhoudende droogte rul en onsamenhangend is geworden trekt Timmermans nog even flink door.

Perfecte match

"Om het gemiddelde wattage van het blokje nog even recht te trekken," verduidelijkt hij. "Weet je wat het is," begint hij opnieuw. "Toen ik de kans kreeg om voor Delta Cycling te gaan rijden heb ik daar niet lang over nagedacht. Het is een ploeg waar het beter worden belangrijker is dan uitslagen en dat past op dit moment in mijn carrière heel goed bij mij."

Andere ploegen hoeven geen moeite te doen om Timmermans te verleiden en op andere gedachten te brengen. "Al zou er een profploeg langskomen, dan nog zou ik zeker nog een jaar bij Delta Cycling blijven rijden," is hij stellig. "Ik kan hier echt nog groeien. Er is dit jaar al wel een ploeg geweest op hetzelfde niveau die me er graag bij wil hebben, maar die ploeg is niet zo op opleiden gericht als Delta Cycling, dus blijf ik veel liever. Je kunt beter de overstap maken met meer bagage."

"Ik snap sowieso niet dat er renners op jonge leeftijd al prof worden, terwijl ze nog niet iets noemenswaardigs hebben gepresteerd. Zulke renners zie je dan vaak na een jaar of twee thuiskomen van een koude kermis. Kijk Arvid de Kleijn, dat soort renners moeten een profcontract krijgen."

Klimmen

Het volgende blokje brommeren gaat grotendeels omhoog. De kuiten van Justin Timmermans spannen nog iets meer aan dan op het vlakke en op zijn zwarte Bioracer-broek zijn een aantal witte zoutkringen te onderscheiden. Zweet. De thermometer van de Wahoo geeft inmiddels 32°C aan.

"Mooie route. Dat klimmen hier hè, ik ben er echt gek op geworden. Ik vind het het leukste om te doen, al ben ik er in koers natuurlijk niet de beste in," is Timmermans zelfbewust.

"Het grappige is dat ik in mijn eerste jaar bij Baby-Dump naar de Kreiz Breizh Elites ging. Dat is nu ook de eerstevolgende koers die ik rijd eind juli. Maar de eerste keer dat ik daar kwam keek ik enorm op tegen die heuvels. Nú is dat juist het deel van die wedstrijd waar ik enorm naar uitkijk. Ik houd van eerlijke koersen. Koersen waarin de beste renners vanzelf komen bovendrijven. Dat zenuwachtige gedoe in veel Nederlandse wedstrijden vind ik maar niets. Ik kijk nu al uit naar de Ronde van Drenthe van volgend jaar bijvoorbeeld."

Tijdens en na het vierde blokje wordt het stiller. "Ik moest nu ook echt mijn best doen om het blokje vol te houden," knipoogt Timmermans. "Het zit er op," gaat hij verder, terwijl de fietsnavigatie aangeeft dat het nog zeker 35 kilometer is naar Wijhe. "Zullen we bij het volgende tankstation even wat water halen?"

Vijfhonderd meter verder stapt Justin Timmermans een BP tankstationbinnen en komt drie minuten later weer buiten met een grote fles water, een flesje sportdrank, een colaatje en een Twix. "Ik ben eigenlijk niet zo'n calo-drinker," zegt hij als hij het blikje opent, op een steen naast de deuropening gaat zitten en vervolgens het blikje achteroverslaat. "Maar met dit warme weer maak ik graag een uitzondering. Zullen we weer?" klinkt het alweer als hij de sportdrank en het water in zijn bidons
doet.

Teamsport

Het laatste uur voert langs de oever van de IJssel. De zon schittert in het water en aan de overoever torent Deventer boven de dijken uit. De wind lijkt uit alle richtingen te waaien. Met een aantal sprints verlengt Timmermans het intensieve deel van de training nog een beetje.

Dat Justin Timmermans ambitie heeft is duidelijk. "Maar beter worden kan je niet alleen. Daarom is het wielrennen, in tegenstelling tot wat je vaak aan de buitenkant ziet echt een teamsport," wil hij nog graag kwijt. "Dat team betekent dan veel meer dan alleen je mederenners. Ook de trainer, ploegleiders, mecaniciens en verzorgers horen daar bij. Daarnaast verzamel je een eigen team om je heen. Mijn ouders, mijn vriendin, de fysio, de masseur, de mentale begeleiding. Je kunt het niet alleen. Binnen en buiten de koers heb je mensen nodig om elke dag beter te worden."

Een laatste sprintje zorgt ervoor de pont niet vertrekt zonder de Hardenberger. Aan de overkant volgt een korte kluunsessie om de dijk over te komen. In een lunchroom pal naast de kerk van Wijhe eindigt de training met een natje en een droogje. "Chocolademelk met slagroom, alstublieft," antwoord Timmermans op de vraag van de ober wat hij wil drinken. "Warm of koud?" "Wat denkt u?" glimlacht hij, terwijl een laatste zweetdruppel van zijn neus valt en op tafel uiteenspat.

Mark van der Linden
Bekijk de rit op Strava

Deel dit artikel: